Polecane blogi techniczne, kanały YouTube

Chciałbym dzisiaj podzielić się swoją listą polecanych blogów technicznych. Blogi zostały skategoryzowane i będą aktualizowane w miarę odkrywania nowych.

Programowanie

• Blog „The Old New Thing”. Jest to blog programisty pracującego w firmie Microsoft. Opisuje wiele cennych internalsów, ciekawostek dotyczących systemów Microsoftu oraz ogólnie ich oprogramowania. https://devblogs.microsoft.com/oldnewthing/
• Blog Larry’ego Ostermann’a. Jeszcze jeden blog programisty Microsoft. Podobnie jak wyżej wiele cennych informacji. Nie jest on tak często aktualizowany jak ten od Raymonda, jednak mimo tego polecam lekturę. https://learn.microsoft.com/en-us/archive/blogs/larryosterman/
• Blog Malcoma. Jest to blog programisty, elektronika, geeka technicznego. Podoba mi się jego styl, czytuję od około 13 lat. Często mogę się dowiedzieć ciekawych faktów związanych z programowaniem. http://blog.malcom.pl/
• Kanał Dave’a. Jest to kanał YouTube byłego pracownika firmy Microsoft. Często prezentuje ciekawą wiedzę insiderską. https://www.youtube.com/c/DavesGarage
• Wideo kanał Bisqwit. Nie mogło zabraknąć kanału tego genialnego programisty. Zajrzyj na linka i przekonaj się sam dlaczego! https://www.youtube.com/c/Bisqwit
• KeepOnCoding – kanał YouTube ogólnie o świecie IT i przemyśleniach związanych z poszukiwaniem i zmianą pracy w IT. https://www.youtube.com/c/KeepOnCoding

Elektronika, hardware

• Kanał Daniela Rakowieckiego. Prezentuje wideo prezentacje z napraw elektroniki. Sam kanał nie ma dużej wartości edukacyjnej, ponieważ nie prezentuje sporo wiedzy akademickiej, kierowany raczej dla ludzi którzy wiedzą „o co chodzi” i chcieliby obejrzeć coś branżowego do śniadania/obiadu/kolacji. https://www.youtube.com/c/DanielRakowiecki
• Coś dla fanów soft-retro informatyki. Soft, ponieważ kanał dotyczy sprzętu z okolic mniej więcej 2000 do 2010, tak więc dla wielu osób nie jest to prawdziwe retro… Mimo wszystko polecam. https://www.youtube.com/c/philscomputerlab
• LGR. Klasyczny kanał retro informatyki, retro hardware. Wysoka jakość nagrań. https://www.youtube.com/c/Lazygamereviews
• Jeszcze jeden kanał dotyczący starszej elektroniki. Tym razem szerzej i nie tylko o PC. Ciekawe wideo relacje z naprawy przeróżnych sprzętów. https://www.youtube.com/c/adriansdigitalbasement
• Kanał dla fanów głównie starej elektroniki analogowej. ReduktorSzumu prezentuje naprawy przeróżnych urządzeń w formie wideo relacji. Ma również swój osobny kanał dotyczący podstaw elektroniki (w zakładce kanały na YouTube). https://www.youtube.com/c/ReduktorSzumu
• Kanał MJD. Jest to drugi kanał Mental Outlaw. Tym razem dotyczy głównie retro elektroniki komputerowej. https://www.youtube.com/c/MichaelMJD

Techniczne,IT ogólne

• Kanał Mental Outlaw. Często z tego kanału dowiaduję się o zaistnieniu nowej luki w jakimś sofcie, przewijają się przemyślenia o obecnych sytuacjach np. Musk & Twitter i wiele innych włącznie z zabawami retro. https://www.youtube.com/c/MentalOutlaw

Witam w 2022 roku

To już 11 lat odkąd na tym blogu dodałem ostatni wpis. Kiedy ten czas zleciał? Poprzedni wpis dotyczył procesora Pentium III 650MHz a dziś mamy procesory 6 rdzeniowe w laptopach „do przeglądania internetu”. Czym przez te 11 lat się zajmowałem? Czy nadal programuję? Co dalej? Dlaczego zdecydowałem się odświeżyć bloga oraz dodać nowe posty? Na te pytania postaram się tutaj odpowiedzieć.

11 lat przerwy

Kiedy dodawałem tutaj moje poprzednie wpisy, byłem na innym etapie swojego życia. Było to życie chłopaka uczącego się jeszcze w szkole, poznającego podstawy programowania, mogący spędzać noce na rozgryzaniu najtrudniejszych problemów. Na późniejszym etapie już zajmowałem się zleceniami, pracowałem jako freelancer, jednak określiłbym się wciąż jako nieopierzony w tym świecie. Zarabiałem pierwsze (małe) pieniądze. Z pewną nostalgią wspominam ten okres, chociaż wtedy nie było mi do śmiechu, kiedy przychodził czas zapłaty za rachunek za internet i nie byłem w stanie uzbierać momentami 70zł, bo klient nie zapłacił, bo nie dogadałem się co do projektu, lub zlecenie było w trakcie itp i stałem właściwie przed faktem odcięcia od sieci lub proszeniem rodziców o pieniądze. Życie wtedy wydawało się ciężkie, jednak obecnie wspominam je jako prostsze…

Co ciekawego się działo?

Nie chcąc zamienić tego wpisu na autobiografię, napiszę krótko: dużo się działo! 😀 Przeważnie pozytywnych rzeczy.

A bardziej szczegółowo?

W 2012 roku udało mi się załapać do pierwszej pracy na tzw. etacie (umowa zlecenie) z wynagrodzeniem pozwalającym spokojnie opłacić wszystkie rachunki i jeszcze w drobny sposób czaasem pomóc rodzicom. Było to jednym z powodów, dla którego zaprzestałem blogowania tutaj, ponieważ praca ta pochłaniała mnóstwo energii. W międzyczasie studia niestacjonarne na politechnice i… poznałem swoją przyszłą żonę (nie, nie na polibudzie! 😀 ). Te trzy wydarzenia całkowicie wyłączały mnie z „kawalerskiego” życia, gdzie wcześniej zawalało się nocki nad projektami, w międzyczasie przeprowadzka, prawo jazdy, pierwszy własny samochód po kilku miesiącach odkładania, dojazdy do pracy, na polibudę.

Po 4 latach (2016) zmieniłem pracodawcę. Była to zdecydowanie większa firma (kilkaset osób vs około 50 w pierwszej), jednak wciąż całkowicie polska. Nie byłem jeszcze gotowy na zagraniczne wojaże, jednak co jak się później okaże wciąż ciągnęło mnie do świata.

Na drodze do dnia dzisiejszego była jeszcze jedna firma – korporacja z USA z siedzibą w PL (spędziłem tam 3 lata) aż dochodzimy do czasów współczesnych. Kolejna korporacja z USA z siedzibą w PL. W międzyczasie kiedy rozpoczęła się wojna Rosyjsko-Ukraińska rekrutowałem się do firmy w Szwajcarii (Zurych) i udało mi się pozytywnie przejść rekrutację i otrzymałem ofertę pracy, jednak zdecydowaliśmy wspólnie z żoną, że zostajemy mimo tego w Polsce z kilku powodów (rodzice, nieco gorsza stawka początkowa w przeliczeniu na siłę nabywczą CHF itd).

W ciągu tych 11 lat rozszerzyłem swoje techniczne portfolio głównie o Pythona, NodeJS oraz (ostatnio) Rust. Miałem okazję tworzyć w tych językach komercyjny soft (oprócz Rust póki co). Swoją drogą, kiedyś było to nie do pomyślenia, ponieważ byłem bardzo mocno zbudowany wokół C++ i była to moja tożsamość. A może nadal głeboko gdzieś tam nadal jest? W końcu to wciąż mój główny język.

Jak można się domyślać moje początkowe potężne problemy finansowe z zapłaceniem rachunku na 70zł za UPC zostały rozwiązane i obecnie według różnych stron udostępniających statystki znajduję się w top najlepiej opłacanych programistów a mój najnowszy projekt to zakup mieszkania „biura” tylko do pracy wspólnie z żoną – każdy w swojej branży z własną prywatną przestrzenią do pracy, klimatyzowanymi pomieszczeniami, dobrą siecią i tymi podobnymi udogodnieniami.

Sukces? Nieskromnie oceniając chyba tak. Jednak droga ta okupiona była nieustannym wychodzeniem ze strefy komfortu, rozwojem, nauką. Rodzice wpoili mi, że jest dobrze jak jest i nigdy nie próbowali wzniecić we mnie szczególnej ambicji, więc ciągle walczyłem ze swoją zamkniętą naturą, problemami z wystąpieniami, byciem w pierwszym szeregu.

Dlaczego odświeżenie?

Teraz będzie trochę roast po samym sobie oraz innych programistach których miałem okazję poznać. Jakoś zdarzyło się, że odwiedziłem swojego bloga i czytając stare posty zauważyłem brak nadęcia, brak udowadniania jakim to jestem przekozakiem. Wpisy na luzie, prostym językiem człowieka, który dokumentuje swoją drogę w IT.

Niestety samemu czasami błądziłem i zdarzało mi się w ciągu tych 11 lat być tzw. burakiem bo presja, bo pieniądze… Również poznałem kilka osób tego typu, czasami jeszcze gorszych i na wyższych stanowiskach. Z tego powodu chciałbym wrócić do bycia sobą, nie muszę już nikomu niczego udowadniać. Mogę popełniać błędy, mogę się mylić. Mogę czasami popełnić jakiś mniej lub bardziej infantylny wpis. Nie chcę tworzyć bloga który będzie techniczną dokumentacją albo kursem online jak technologii X używać prawidłowo. Nie mam monopolu na rację. Liczę jedynie, że w komentarzach będę naprostowany i dzięki temu znów czegoś będę się uczył.

Co dalej?

Zamierzam wrócić do zamieszczania wpisów na tym blogu nieco częściej, niż raz na 11 lat. Oprócz tego programowanie. Obecnie poznaję nowy język Rust. Planuję w przyszłości wbić się w projekt hybrydy C++ oraz Rust. Przez długi czas jeszcze nie będzie raczej projektów które używają wyłącznie Rust, jednak nie jest to moim zmartwieniem. Celem jest poszerzenie swojego zestawu narzędzi.

Oprócz tego trwają prace przy wykończeniu mieszkania – projekt „biuro” przy którym sam m.in często pomagam. Kiedyś być może zamieszczę wpis traktujący o transformacji mieszkania. Od rudery do nowoczesności – taki będzie adekwatny tytuł 😀

Tak więc niedługo oczekujcie kolejnych wpisów! Tymczasem.

Wydajność Pentium III to nie mit

Od dobrego miesiąca z mojego głównego komputera dobiegały szumy znacznie głośniejsze niż normalnie. Niestety wieczny brak czasu (a jeśli już go miałem, wolałem poświęcić na co innego) spowodował że odkładałem zajrzenie do wnętrza. Ostatnio hałas bardzo się zwiększył co mnie zmusiło do małego przeglądu którego wynikiem był wymontowany wentylator z procesora. Jak się okazało łożyska w nim zużyły się zupełnie, luzy na osi ogromne. Czyli powód huku znaleziony. Smarowanie tego nie pomogłoby raczej, więc zdecydowałem wybrać się do pobliskiego sklepu komputerowego. Niestety sprzedawca mógł (albo chciał celowo aby zarobić więcej) zaoferować mi wyłącznie całe zestawy chłodzenia procesora za 60 czy 80 zł, co było nie do przyjęcia. Tak więc zmuszony zostałem do zamówienia wentylatora przez allegro.pl a także do skorzystania z usług kuriera, co razem wyniosło 35 PLN za JEDEN WENTYLATOR. Kto by pomyślał, w życiu bym tyle nie wydał na „głupi” wentylator. Ale skoro już kupiłem, to niech podziała ze trzy lata. A łatwo nie ma, bo temperatury na radiatorze sięgają 75 stopni.

Po tym przydługim wstępie pora na właściwy temat. Uruchomiłem swój stary komputer firmy Compaq. Krótko na temat jego danych technicznych :

• procesor Pentium 3 650 MHz / 100 MHz FSB
• pamięć 512 MB SDR @ 100 MHz
• płyta główna Compaq EN SFF (nie wiadomo jaka) na chipsecie 440BX
• karta graficzna ATI RAGE PRO 3D / 4 MB SGRAM (DirectX 7)
• dysk twardy Seagate Barracuda 40 GB

Procesor to tak naprawdę model o taktowaniu 866 MHz przy 133 FSB, lecz miałem problem z uruchomieniem go na takim FSB (mimo że nieoficjalnie 440BX obsługuje). Procesory Pentium III działające na FSB 100 MHz i z taktowaniem większym niż 750 MHz są trudno dostępne. Dodam że na płycie zainstalowane jest gniazdo SLOT-1, a więc jeszcze trudniej o taki procesor. Wyłapałem więc na allegro kartę „SLOTKET” z firmy ABIT za 5 PLN ( ! ).

Do czego taki komputer może się przydać dzisiaj ?
Miałem „chwilę” czasu aby zbadać ten aspekt, wynikiem tego jest ten wpis. Więc do czego może się przydać, do czego mniej a do czego nie przyda się wcale ?

1. Programowanie. Z kilkoma „ale”. Kompilowanie wielkich projektów opartych o framework Qt, to niezbyt wspaniały pomysł. Oczywiście da się, lecz powoli. Kompilowanie boost z opcją pełnego budowania zajęło około 4,5 godziny. Z kolei do kompilacji mniejszych projektów C i C++ nadaje się idealnie. Idealnie nadaje się również do programowania w PHP (serwer zewnętrzny oczywiście).
2. Multimedia. Dzisiaj obecne wszędzie. O filmach w HD można zapomnieć. Filmy DivX / Xvid konkretnie się zacinają więc równiez nie bardzo. Odtwarzanie mp3 jest znośne, obciąża procesor na poziomie 5 – 10 %. Czyli ogólnie raczej nie nadaje się. Sądzę że gdyby płyta miała możliwość zainstalowania „porządnej” karty na AGP (na przykład pierwsza GeForce) to filmy w divX odtwarzane byłyby płynnie.
3. Internet. Do przeglądania forów, czytania list dyskusyjnych, czatu (nie JAVA !) lub IRC nadaje się idealnie. Jednak gdy strony są przeładowane obrazkami, renderowanie ich trwa sporo przy okazji kursor myszy zacina się. Tak samo FLASH – zabija procesor. Więc wszelkie serwisy typu youtube, wrzuta odpadają. Przypuszczam że dużą rolę odegrała tutaj marna wręcz karta graficzna (ATI Rage „PRO”). Czyli nadaje się z kilkoma „ale”. Dodam jeszcze, że testowałem w sumie 3 przeglądarki : Chrome, Firefox, Opera. Wszystkie najnowsze wersje. Na pierwszych dwóch przewijanie stron to istny slideshow, natomiast Opera nie zaskoczyła mnie i zapewniła płynne przewijanie (oczywiście nie z duzą ilością animacji na stronie).
4. Serwer do pobierania plików – torrent. Testowałem programem uTorrent na łaczu 30 Mbps. Już przy prędkości około 10 Mbps cache programu zjadał tyle pamięci, że zostawało 50 MB wolnej fizycznej, czyli wszystkie inne programy musiały mocno wykorzystywać plik wymiany. Dodatkowo sam program zużywał około 60 % procesora (wg. menadżera zadań). Można powiedzieć iż się nadaje, pod warunkiem że nic więcej nie chcesz robić na PC w tym czasie.
5. Serwer WWW / MySQL. Został przeprowadzony test przy pomocy popularnego pakietu WebServ. Jako skrypt testowy użyty został WordPress. Skrypt ten dosłowni zabijał procesor, w wyniku czego ładowanie strony nawet poprzez szybkie łącze LAN 100 Mbps trwało około 10 sekund. Wolę nie myśleć co by było gdyby kilka osób jednocześnie chciało korzystać z tego WordPressa 😀 Do prostych stron statycznych / nierozbudowanych skryptów PHP : nadaje się.

Podsumowując komputer taki może być przydatny jako maszyna do pisania. Do programowania (pod kilkoma warunkami), słuchania muzyki oraz dosyć delikatnego przeglądania sieci WWW. Ogólnie jak na komputer oparty na płycie głównej z 1998 roku daje radę (przy rozsądnym używaniu). Dodatkową zaletą jego jest to że może być chłodzony pasywnie, oraz że ma zasilacz o mocy jedynie 90 W (pobiera pewnie i tak jakieś 50 – 60), co w porównaniu z moim głównym komputerem – 420 W jest bardzo miłą odmianą (grzałka Prescott 2M 😀 ). Do wad komputera mógłbym zaliczyć brak obsługi nowych kart PCI, z tego wynika druga wada – komputer ma wbudowany kontroler dysku twardego ATA-33 i nie można przez brak kompatybilności podłączyć kontrolera na PCI (najszybsze ATA-133 oraz SATA-150). Dodatkowo płyta posiada jedynie dwa banki pamięci RAM – czyli max. 512 MB mimo że chipset obsługuje 1 GB. Dla wszystkich osób chcących kupić starą płytę główną – niech będzie oparta o BX440 i ma 4 gniazda pamięci, ponieważ popularny i815 obsługuje jedynie 512 MB.

Kilka zrzutów ekranu. Pierwszy obrazek, informacje o systemie :

Test w programie WinRar :

Dla porównania mój główny komputer z procesorem Pentium 4 z HyperThreading’iem (taktowanie 3400 MHz) osiąga wyniki na poziomie 750 KB/s. Ten procesor ma tylko 650 MHz ! A więc jak widać, taktowanie to nie wszystko, ponieważ testowany Pentium III aby osiągnąć wynik 750 KB/s musiałby działać z prędkością zaledwie ~2400 MHz, a przy 3400 kompresowałby z prędkością ~ 1100 KB/s 😀

część II : Logicznie błędny kod – PHP

Wpis jest kontynuacją poprzedniego postu o błędach logicznych w kodzie programu. Ponieważ ostatnio zmuszony byłem do ostrego siedzenia nad kodem w języku PHP, przez pewnego klienta, dlatego wpis będzie właśnie traktował o tym języku. Okazuje się, że w PHP niewiele trzeba aby pisać kod logicznie błędny, jednocześnie trudny do poprawienia, szczególnie gdy projekt jest większy niż te kilkaset linijek.
Na początek klasyka gatunku pod tytułem „błąd z pętlą” :

while (cos_tam);
{
 // jakis kod
 int a = 1 + 2;
}

Klasyka tym razem dla operatora równości :

if ($nextRowID = $rowID)
 break;

Jak widać, tym razem programista tak się śpieszył, że napisał tylko jeden znak „=”, w wyniku czego wyszedł mu operator przypisania. Efektem tego będzie zawsze true, czyli warunek jest bezsensowny.

Programiści języków z rodzaju C/C++ automatycznie dodają znak średnika na końcu wiersza. Zdarza im się to nawet poza kodem.
Kolejny przykład, jeden z moich faworytów. Przykład typowy dla języka PHP w którym zmienna tworzona jest w miejscu pierwszego użycia :

$installler[$row['ID']] = $row['value'];
// kilkaset linii dalej lub w innym pliku
echo $installer['1'];

Dla tych którzy jeszcze nie zauważyli co z powyższym kodem jest źle, już śpieszę z wytłumaczeniem. Chodzi o potrójną literkę `l` w nazwie zmiennej. W wyniku tej pomyłki interpreter PHP utworzy dwie zmienne, jedną $installler oraz drugą $installer. Oczywiście w $installer nie będzie tego co chcieliśmy osiągnąć w linii numer 1 🙂
Czas na przejście do kolejnego przykładu. Jest on również typowy dla PHP. Typowy, ponieważ w języku C kompilator rzuciłby warning „not all paths return a value”.

function Worker($arg_1)
{
 if ($arg_1 < 1024)
 return false;
}

function Another()
{
 // gdzieś w innym, odległym miejscu..
 $result = Worker(300);
 if ($result == true)
 {
 // nigdy się nie wywoła..
 }
}

Ten błąd akurat można w całkiem prosty sposób wykryć, wystarczy zajrzeć w ciało funkcji „Worker”.
Kolejny przykład dotyczy zapytania MySQL. Z bazami danych programista PHP ma doczynienia praktycznie ciągle, więc przykład również się nadaje.

$ret = $db->query("SELECT * FROM `usr` WHERE `uid` = '$uid' AND `field` = $var;");
if ($ret == false || $ret->num_rows == 0)
{
 echo "error";
}

Co będzie wynikiem tego zapytania gdy zmienna $var nie będzie miała wartości nadanej ? Zapytanie będzie błędne. Rozwiązaniem jest branie wszystkiego co możliwe, w cudzysłowy pojedyncze, czyli ostatni kawałek zapytania wyglądałby :

AND `field` = '$var';

Jak widać PHP jest bardzo podatny na błędy w logice kodu. Dzieje się tak w dużej mierze z tego powodu że nie ma on określonych na sztywno typów danych, czyli zmienna która przed chwilą przechowywała tekst, za chwilę może już przechowywać liczbę typu double albo zmienną typu bool. Ta właściwość może być błogosławieństwem albo zmorą. Być może ja osobiście mam takie problemy podczas programowania w PHP, ponieważ jestem dość silnie związany z C / C++ w których to językach jak wiadomo panuje dość silna typizacja zmiennych. Dodatkowym powodem problemów jest to że interpreter PHP nie zwraca uwagi czy funkcja zwraca jakąś wartość, czy może zwraca tylko czasami, ponieważ nie istnieje prototyp funkcji do której kod musi być dopasowany (czyli że funkcja zwraca typ bool i koniec). Na dłuższą metę programując w PHP chyba być zwariował 😉

część I : Dlaczego ten kod źle działa ? (C++)

Tak to już jest w życiu kodera, że często popełnia głupie błędy. Często te błędy są banalne, kuriozalne, groteskowe i jak chcecie je jeszcze nazywajcie. Sam już nieraz się z tym spotkałem (we własnym kodzie). Było to jakiś miesiąc temu kiedy siedziałem nad pewnym błędem a debugowanie aplikacji wcale nie dawało tak jasnych odpowiedzi na pytania jak wtedy tego chciałem. Zdarza się, że w człowiek jest tak „zagoniony” że poprostu nie zauważa jak oto walnął pięknego byka w kodzie (dla osoby z zewnątrz może być on widzialny dosłownie na pierwszy rzut oka).

Pierwszym przykładem, jest operator != bardzo często zresztą stosowany w przeróżnych pętlach, if`ach itd. Dlaczego może on być zagrożeniem ? Popatrzmy na przykład w kodzie :

void Fun()
{
    static unsigned int ret = 0;
    char* buf = NULL;

    ret = klasa->recv()

    if(ret != 0)
    {
        buf = new char[ret];
        // tutaj cos robimy z buf
        delete [] buf;
    }
}

Przykład trywialny, pod pewnym względem z nie wiadomo skąd wzięty. Załóżmy że metoda recv z klasy klasa zwróci nam -1 (dajmy na to kod błędu). Samo sprawdzenie czy nie jest równe 0 nie daje nam w tym przypadku bezpieczeństwa. Zostanie utworzona (złe słowo, będzie próba utworzenia) tablicy z ujemnym rozmiarem, co oczywiscie zaowocuje access violation. Sam na czymś podobnym się złapałem i postanowiłem troszkę bardziej myśleć przy warunkach.

Kolejny ładny przykład, znów groteskowy. Łatwo o niego gdy już jesteśmy mocno zmęczeni :

void Fun(int elem_id)
{
    for(int current_id = 0;
    current_id < elem_id; ++elem_id)
    {
        cout << current_id;
    }
}

Istnieje wiele wersji tej pętli („dlaczego te gówno nie chce działać ?!”), np

void Fun(int elem_id)
{
    for(int current_id = 0; current_id < elem_id; ++current_id)
    {
        klasa->Operacja(--current_id);
    }
}

Może ci się to wydawać śmieszne (albo i nie jeśli sam przeżywasz często to co ja) ale po 20 h pisania niemal non stop naprawde trudno to dostrzec. Po prostu wiesz, że produkujesz shit (bo jak inaczej nazwać podobne konstrukcje), męczysz się, podnosisz ciśnienie 6 kawą i nie możesz dostrzec tego głupiego błędu ! Ale to już w sumie temat na innego posta.

W najbliższym czasie wrzucę część drugą wpisu, tym razem będzie ona dotyczyć języka PHP.

C++ kontra PHP

Tak jak ostatnio obiecałem, tak oto zamieszczam moje przemyślenia / badania kwesti wydajności programów kompilowanych (C++) oraz skryptów (PHP). Jest sprawą oczywistą że walka jest nierówna, że porównanie może nie mieć sensu, że te języki stworzono do innych zadań. Ale olejmy na chwilę te wszystkie gadki, jak naprawdę przekłada się to co mówią ludzie na prawdziwe pomiary ? Sprawdziłem to i w tym wpisie można przeczytać efekty tego. Zamieszczam również kod klasy C++ do mierzenia czasu wykonania funkcji czy bloku programu. Zasady sprawdzania były proste, postawiony serwer www z użyciem popularnego pakietu WebServ (do testowania skryptu PHP) oraz skompilowany program C++ (użyłem kompilatora G++) w wersji release wrzucony do folderu CGI-BIN, odpalany z poziomu przeglądarki internetowej Opera. Na pierwszy ogień poszła konktatencja napisów. Żeby walka była wyrównana (zresztą nie może i tak być o wyrównanej walce mowy), to w kodzie C++ użyłem klasy std::string zamiast zwykłych wskaźników char, bo wynik mógłby się okazać wręcz miażdżący dla PHP. Niestety nawet mimo tego się taki okazał.. Wynik PHP: ~27 sekund, wynik C++: ~1.8 sekundy. Kod programu C++ :

#include <iostream>
#include <string>

#include "PerformanceTimer.h"

using namespace std;

int main()
{
	cout << "Content-type: text/html" << endl << endl;
	cout << "<html><head><title>Obliczanie</title>";
	cout << "</head><body>" << endl;
	cout << "<h1>Wyniki obliczen</h1>";
	
	PerformanceTimer pt;
	string napis;
	
	pt.Start();
	for (int i = 0; i < 100000000; i++)
	{
		napis += i;
	}
	pt.Stop();
	
	cout << (pt.GetTime() / (double)10000000) << endl;
	cout << "</body></html>";
	
	return 0;
}

Skrypt PHP:

<html>
	<head>
		<title>Obliczanie</title>
	</head>
	<body>
		<h1>Wyniki obliczen</h1>
		<?php
			$starttime = microtime(true);
			for ($i = 0; $i < 100000000; $i++)
			{
				$napis += $i;
			}
			$stoptime = microtime(true);
			
			echo round($stoptime - $starttime, 5);
		?>
	</body>
</html>

Wykonywanie kodu tego typu (tak wielka ilość iteracji) nie zdarza się raczej zbyt często, aczkolwiek daje pewien obraz sytuacji. W pierwszym teście to, który wygra dość łatwo można było przewidzieć. Ale co gdybyśmy chcieli potestować odczyt i zapis do pliku ? Sprawdziłem. Tym razem testowałem trzy rzeczy, pierwsza odczyt plików i zapis w PHP, druga to odczyt i zapis z użyciem strumieni C++, ostatnia rzecz którą testowałem to odczyt oraz zapis pliku z użyciem funkcji API systemu Windows. Wyniki tym razem nie są już aż tak miażdżące, lecz nadal odrazu widać który sposób jest wydajniejszy. W celu lepszego zobrazowania sytuacji stworzyłem wykres. Jest on wyskalowany w sekundach. Rozmiar pliku na którym testowane były operacje zapis / odczyt można w prosty sposób obliczyć: rozmiar_bufora * ilosc_iteracji = ~ 125 MB.

Dołączam równiez kod C++ użyty do odczytu / zapisu Win32 :

#include <iostream>
#include <string>

#include "PerformanceTimer.h"

using namespace std;

int main()
{
	cout << "Content-type: text/html" << endl << endl;
	cout << "<html><head><title>Obliczanie</title>";
	cout << "</head><body>" << endl;
	cout << "<h1>Wyniki obliczen</h1>";
	
	PerformanceTimer pt;
	DWORD dwWrite;
	
	HANDLE hFile = CreateFile("plik.bin",
							  GENERIC_READ | GENERIC_WRITE,
							  0,
							  0,
							  CREATE_ALWAYS,
							  0,
							  0);
	char szBuffer[255];
	memset(&szBuffer, 0, sizeof(szBuffer));
	
	pt.Start();
	for (int i = 0; i < 500000; i++)
	{
		WriteFile(hFile, szBuffer, sizeof(szBuffer), &dwWrite, 0);
	}
	pt.Stop();
	
	cout << (pt.GetTime() / (double) 10000000) << endl;
	CloseHandle(hFile);
	
	hFile = CreateFile("plik.bin",
					   GENERIC_READ | GENERIC_WRITE,
					   0,
					   0,
					   OPEN_EXISTING,
					   0,
					   0);
	
	pt.Start();
	for (int i = 0; i < 500000; i++)
	{
		ReadFile(hFile, szBuffer, sizeof(szBuffer), &dwWrite, 0);
	}
	pt.Stop();
	
	cout << (pt.GetTime() / (double) 10000000) << endl;
	CloseHandle(hFile);
	
	cout << "</body></html>";
	return 0;
}

Kod użyty do odczytu / zapisu z użyciem strumieni :

#include <iostream>
#include <fstream>
#include <string>

#include "PerformanceTimer.h"
		
using namespace std;

int main()
{
	cout << "Content-type: text/html" << endl << endl;
	cout << "<html><head><title>Obliczanie</title>";
	cout << "</head><body>" << endl;
	cout << "<h1>Wyniki obliczen</h1>";
	
	PerformanceTimer pt;
	char szBuffer[255];
	ofstream file;
	
	memset(&szBuffer, 0, sizeof(szBuffer));
	file.open("plik.bin");
	
	pt.Start();
	for (int i = 0; i < 500000; i++)
	{
		file << szBuffer;
	}
	pt.Stop();
	
	file.close();
	cout << (pt.GetTime() / (double) 10000000) << endl;
	
	ifstream file_2("plik.bin");
	
	pt.Start();
	for (int i = 0; i < 500000; i++)
	{
		file_2.read(szBuffer, sizeof(szBuffer));
	}
	pt.Stop();
	
	file_2.close();
	cout << (pt.GetTime() / (double) 10000000) << endl;

	cout << "</body></html>";
	return 0;
}

A to kod dla PHP :

<html>
	<head>
		<title>Obliczanie</title>
	</head>
	<body>
		<h1>Wyniki obliczen</h1>
		<?php
			for ($i = 0; $i < 255; $i++) $buffer .= "6";
			
			$file = fopen("plik.bin", "w");
			flock($plik, LOCK_EX);
			
			$starttime = microtime(true);
			for ($i = 0; $i < 500000; $i++)
			{
				fwrite($file, $buffer);
			}
			$stoptime = microtime(true);
			
			flock($file, LOCK_UN);
			fclose($file);
			echo round($stoptime - $starttime, 5) . "<br/>";
			
			$file = fopen("plik.bin", "r");
			flock($file, LOCK_SH);
			
			$starttime = microtime(true);
			for ($i = 0; $i < 500000; $i++)
			{
				fread($file, 255);
			}
			$stoptime = microtime(true);
			
			echo "<br/>" . round($stoptime - $starttime, 5) . "<br/>";
			flock($file, LOCK_UN);
			fclose($file);
		?>
	</body>
</html>

Na koniec mała konkluzja tego testu. Od początku wierzyłem że lepsze wyniki uzyska program pisany w C++ i tak też się okazało. Lecz żeby było ciekawiej, to dodam, nie zawsze wyniki uzyskiwane były tak dobre. Nie wiem od czego to zależy, w każdy razie program uruchamiany osobno (nie poprzez serwer www na żadanie przeglądarki) uzyskiwał stabilniejsze i krótsze czasy. Czasem nawet o 1/3. A w przypadku zapisu do pliku wyniki okazywały się być nawet gorsze (!). Mimo tego jednak uważam, że używanie programów CGI kompilowanych może znacząco podnieść wydajność treści dynamicznej, aczkolwiek jest bardziej złożone niż zwykły skrypt w PHP. Ten test nie miał za zadanie oczywiście w żaden sposób pokazać wyższości jednego języka nad drugim. Obydwa lubię i tak już zostanie. Potraktujcie ten test raczej jako ciekawostkę, bo raczej chyba nikt nie będzie pisał www z użyciem C++.
Kod klasy PerformanceTimer można pobrać z pod tego adresu : http://sourceforge.net/projects/performancetime/files/PerformanceTimer.cab/download Jest to klasa napisana z użyciem kodu zawartego w książce „Windows via C/C++” i ja ten kod opakowałem w klasę aby było wygodniej.

Strona internetowa w C++

Osoby obyte w temacie www pewnie w żaden sposób nie zdziwi temat tego wpisu, a inni powiedzą: „co do cholery?”. Ale to prawda, można pisać strony internetowe w języku C++. W języku C też można. Brzmi zachęcająco ? Można też w wielu innych językach które obsługują STDIN i STDOUT (np. Perl, VisualBasic czy Ruby). Ten wpis będzie o pisaniu stron www z użyciem języka C++, resztę sobie podaruję.
Kluczem do odpowiedzi na pytanie „jak to możliwe?” jest słowo „CGI”. Jest to niezmienny standard od 1995 roku. Dawno temu wykorzystywany był do generowania dynamicznie stron, chociaż dziś nadal ma swoją pozycję nieco umniejszoną. Zwykle skrypty CGI pisze się w języku Perl, ale byłoby nudne opisywać tutaj strony www + Perl.
Co wogóle potrzebne jest do tego aby można było tworzyć strony w C++ ? Po pierwsze serwer www z obsługą CGI, jakiś kompilator C++ (ja tutaj użyłem G++). Pliki należy skompilować i wrzucić do folderu cgi-bin. Jeśli z jakiegoś powodu nie uda się uruchomić aplikacji, to najprawdopodobniej serwer wypluje błąd 500. Naturalnie jeśli serwer postawiony jest na systemie Windows to pliki muszą być zbudowane pod tym systemem, jak UNIX to unixowe pliki wykonywalne i tak dalej. Poniżej przedstawiam kod jakiejś prostej strony wypluwającej napis „Jakas tam strona internetowa”.

#include <iostream>
#include <cstdlib>

using namespace std;

int main(int argc, char* argv[])
{
	cout << "Content-type: text/plain" << endl << endl;
	cout << "Jakas tam strona internetowa.";
	
	return EXIT_SUCCESS;
}

Ale co by było gdybyśmy chcieli wyrzucić na wyjście trochę formatowanego kodu HTML ? Trzeba wysłać odpowiednie nagłówki HTTP, a potem kod HTML.

#include <iostream>
#include <cstdlib>

using namespace std;

int main(int argc, char* argv[])
{
	cout << "Content-type: text/plain" << endl << endl;
	cout << "<html><head><title>Tytul strony</title>";
	cout << "</head><body>" << endl;
	cout << "<h1>Jakas tam strona internetowa.</h1>" << endl;
	cout << "A to maly wpisik" << endl;
	cout << "</body></html>";
	
	return EXIT_SUCCESS;
}

Wynikiem wykonania tego programu będzie w przeglądarce :

Niestety pisanie stron w ten sposób jest dosyć uciążliwe i podatne na błędy. Trzeba też się martwić o nagłówki HTTP. Ale przecież zawsze można napisać własną klasę do obsługi tego, co znacznie uprościłoby całość a także zmniejszyła podatność na błędy. Osobiście interesuje mnie sprawa wydajności strony napisanej w C++ w porównaniu z PHP. Jest to nieco bardziej złożony temat, dlatego postanowiłem zostawić sobie go na kolejny wpis.

Znów o wolnych strzelcach

Nie jest dobrze na rynku tak zwanych freelancerów czyli „wolnych strzelców” – programistów którzy pracują na zlecenie nad konkretnym projektem. Jest nawet coraz gorzej. Jakiś czas temu na blogu tym wylądował wpis o podobnej tematyce, ale postanowiłem nieco rozszerzyć ten temat, który jest skierowany głównie do osób które mają zamiar zostać freelancerem i nie orientują się zbytnio jeszcze w tym temacie oraz mają wiele podstawowych pytań.

Przeglądając różne fora można nieraz natrafić na różne stwierdzenia że programiści mają się tak dobrze, że freelancerzy dobrze zarabiają i ogólnie wszystko jest kolorowe. W rzeczywistości wszystko wygląda zupełnie inaczej. Otóż jak to w życiu bywa, rynkiem tym rządzą twarde reguły, bezlitośni zleceniodawcy nie chcą płacić godziwych stawek, są oburzeni kiedy ktoś poda konkretną cenę. Ludzie którzy licytują się na popularnych serwisach przechodza samych siebie, ceny osiągają 10 czy 25 zł za projekt na który musiałbym poświecić kilka godzin. Kolejnym elementem zniechęcającym do tego typu pracy jest wręcz ogromna konkurencja, programistów jest tak wielu że aż rzygać się chce, każdy z nich ma coś do powiedzenia, zaoferowania i w bogaty sposób chce się reklamować. Polskie serwisy tego typu są jeszcze względnie małe ale już zagraniczne typu freelancer.com to rozrośnięte twory na których można znaleźć wiele ciekawych zleceń. Ale.. no własnie na znalezieniu się kończy. Jest tam tak wiele osób, że przy jednym projekcie zbiera się nawet kilkadziesiąt osób licytujących się. Ktoś powie „ok ale o co właściwie tobie chodzi, przecież mamy demokrację ?”. A chodzi mi o to, że to wszystko jest marnej jakości, to jest masówka stary. Osoba która posiada jakieś umiejętności ginie w tym tłumie (a raczej osoby). A może być wybrana tylko jedna. Dodatkowo ostatnio zauważyłem pewien głupi trend „sondowania” rynku przez zleceniodawców. To znaczy ktoś wystawia zlecenie, uchodzi za poważnego klienta i ma jasne wymagania. Ale na tym się kończy, bo nikt nie zostaje wyłoniony jako zwycięzca a ludzie tylko stracili swój czas starając się tej osobie jak najlepiej wypromować.

Postanowiłem rozpisać wady i zalety tego rodzaju zarobkowania, wystarczy spojrzeć i wszystko staje się jasne..

wady :

– bardzo duża konkurencja,

– nie pewność zleceń, nie wiadomo czy ktoś wybierze Twoją osobę kolejnym razem (duże prawdopodobieństwo że zostaniesz z niczym),

– przeciętne ceny (w niektórych wypadkach wręcz żałośnie niska),

zalety :

– sam ustalasz swój czas pracy,

– możliwość rozwoju w trakcie projektu a jednocześnie zarabianie,

– sam wybierasz nad czym chcesz pracować.

 

Zalety są interesujące, ale wady powiedziałbym nokautujące. No bo jak można spokojnie spać wiedząc że niedługo do zapłacenia jest rachunek za X a na drugi dzień rachunek za Y, a Ty nie masz kolejnego projektu dogadanego. Jest to stresujące. Dla wielu ludzi (w tym i mnie) ta ogromna konkurencja powoduje sporą niechęć, poprostu wiem że i tak nie zostanę wybrany przy tylu innych ciekawych ofertach. W dodatku są to oferty na takim poziomie cenowym że aż szkoda pisać. Rozwiązaniem tego problemu jest praca stała jako programista albo dla większych hardcorowców „na lewo” u kogoś kto jest w stanie zapewnić stałość zleceń.

Ale jest też kruczek. Ustawić się w ten sposób to prawdziwa sztuka. Czyli czerpać przyjemnośc z pracy i przy tym zarabiać a także nie martwić się o to że będziesz bezrobotny.

Podsumowując, chcesz zostać freelancerem ? Jestem na tak, pod warunkiem że masz stałą pracę i chcesz sobie dorobić czasem coś ekstra. Ale utrzymać się z tego nie utrzymasz.

Narzędzie do automatycznego startu serwera GTA San Andreas MP

Na pewnym forum ktoś napisał że utrzymuje serwer GTA San Andreas multi-player, a ja jako że dość często zdarza mi się grywać w tą gierkę, postanowiłem mu pomóc w jego problemie. Mianowicie potrzebował on narzędzia które automatycznie uruchomi proces serwera gry po jego crashu. Nie jest to skomplikowana aplikacja. Napisana została z użyciem VCL (GUI) i funkcji API Windowsa (obsługa procesów, zdarzeń i wątków). Aplikację można pobrać stąd :  https://sourceforge.net/projects/sa-mp-autorun/files/GTA_SA_mp_autostart.cab/download

Aby aplikacja działała jak należy, trzeba wskazać położenie pliku sa_mp_server.exe (czy jak on się tam nazywał bo nie pamiętam 😛 ) i nacisnąć „start”. W momencie kiedy nastąpi crash aplikacji, automatycznie zostanie ona uruchomiona ponownie. Tak samo jeśli ktoś ubije proces serwera. Aby zakończyć go, trzeba poprostu kliknąć „Zakończ” w oknie mojej aplikacji.

Kolejny reupload aplikacji Tlen-Prowokator

Poprzednie pliki zostały usunięte z serwisów hostingowych, a jako że po statystykach bloga widzę że zainteresowanie aplikacją nie maleje, dlatego postanowiłem wrzucić aplikację na coś pewniejszego (tutaj SourceForge.net) https://sourceforge.net/projects/tlen-prowokator/files/Tlen-Prowokator-v0-1-1.cab/download

Cheers !